هیچ کس ..هیج جا نمی تواند این حفره را پر کند غم نبودن تو ...
احترام و حسرت به تمام لحظه هایی که داشتیم مهربانی ها، جدال ها، دوستی هایمان، قهریمان، به چالش کشیدن ها، تاریخ خواندن هایمان ، همسفر شدنمان،قهر و غیض ها، نقدها ...زمانی که من مادرت می شدم امر و نهی می کردم و زمانی که تو پدر بودی و فرمان می دادی ...

هر روز که می گذرد فاصله بین من و تو کوتاه می شود .... .به امید دیدار پدر عزیزم .. به امید دیدار عزیز دلم ... کوه غرورم